رهاورد
![]()
![]()
یک روز رسد غمی به اندازه ی کوه . . . یک روز رسد خوشی به اندازه ی دشت. . . افسانه ی زندگی چنین است گلم ! در سایه ی کوه باید از دشت گذشت . . .
چه ساده با گریستن خویش زاده می شویم و چه ساده با گریستن دیگران از دنیا می رویم و میان این دو سادگی معمایی میسازیم به نام زندگی
در زمان نا امیدی نباید فراموش کرد که اب زلال باران از ابر های تیره سرازیر میشود
نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم فروردین 1388ساعت
11:10 توسط سمیه| |


